Is literatuur nu de meest commerciële kunstvorm?

Geplaatst 2 reactiesGeplaatst in Poëzie

Beeld je eens een museum in dat als voorwaarde stelt dat beeldhouwers, om er te mogen exposeren, toch echt ook eerst wat schilderijen zullen moeten schilderen. Klinkt absurd, toch? Maar dat is in zulke mate schering en inslag in de letteren dat het bijna als ‘de gewoonste zaak van de wereld’ wordt gebracht door de grote commerciële uitgeverijen: ja, misschien willen we je bundel wel uitgeven. Maar hoe zit het met die roman? We willen eerst die roman zien!

Als dichter ben je dus gebonden aan een noodlijdend bedrijf. Jij moet ervoor gaan zorgen dat mensen kunnen blijven eten, en met je bundel zal dat niet gaan.

Wie zich afvraagt waarom tegenwoordig zoveel dichters romans schrijven, zie boven. Is dat een goed idee? Nee, natuurlijk niet. Er zijn al veel te veel romans, en veel te weinig goede bundels. Niet zo vreemd, want de dichter in kwestie voelt de noodlijdende dwang in zijn nek hijgen en is de meeste tijd kwijt aan iets dat eigenlijk zijn roeping niet is. De commercie heeft hier dus werkelijk elke centimeter terrein weten doordringen. De lezer wordt opgescheept met, tja, af en toe een wel aardig boek. Of een haastig geschreven bundeltje.

Aan de andere kant van de productielijn: de boekhandel. Ook die is noodlijdend, en dien je als barmhartige schrijver overeind te houden. Schrijf toch eens boeken die te verkopen zijn! Ook hier weer iemand die voor zijn brood afhankelijk is van de populariteit van jouw boeken.

Allemaal natuurlijk populisme bij uitstek. Mijn inschatting is dat de literatuur, juist omdat er zo weinig geld in omgaat, een van de meest commerciële kunstvormen wist worden. Want hoe minder er te verdienen valt, hoe meer noodlijdende tussenpersonen van jouw succes afhankelijk gaan worden.

We willen dus jong, mooi, vrouwelijk, leuke uitstraling, leuk bundeltje natuurlijk maar daarna de roman schrijven.

Ik ben heel erg blij dat de kaneelfabriek bestaat.

Martijn Benders, 28-06-2019

Prozagedichten van Maurice Blanchard

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in Poëzie

Van Ruud Poppelaars kreeg ik deze bundel kado, ‘Ik vergeef God mijn zonden’ van Maurice Blanchard, vertaalt door Guus Luijters. De meeste prozapoëzie die je tegenwoordig leest vind ik te gemakzuchtig, maar Blanchard vormt daarop gelukkig een uitzondering:

Wie houdt van prozapoëzie in het straatje van James Tate of Mark Strand, ik kan deze bundel van harte aanbevelen.

Black Mirror seizoen 5

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in Poëzie

Gister keek ik de eerste aflevering van black mirror van het vijfde seizoen. Ik vond het een heel goede aflevering, omdat hij erg tot nadenken stemde over identiteit en seksualiteit, en ergens bijna perfect aansluit bij dit gedicht van de Macedonische dichter Zoran Anchevski, wiens gedichten ik recentelijk aan het verkennen ben.

Een gevecht tussen een man en zijn raam, tussen ervaringen in het echte leven en ervaringen die in een raampje verschijnen – je denkt natuurlijk meteen aan televisie of internet.

Laat die Black Mirror aflevering nou over precies hetzelfde gaan – wat gebeurt er als virtuele seks en verliefdheden de echte wereld overtreffen? Goed aan het script was dat de schrijvers gelukkig niet de makkelijke uitweg kozen – namelijk dat de twee mannen homoseksueel waren. Nee, dat waren ze niet. Welkom in de bizarre wereld van het virtuele.

Andrej Sen-Senkov – Ontbijt voorafgaand aan het baden van het Rode Ros

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in Poëzie

Bij Uitgeverij Azulpress verscheen een poos geleden een bundel van een van mijn favoriete hedendaagse Russische dichters, Andrej Sen-Senkov, vertaald door Nina Targan Mouravi.
Hier een gedicht uit die bundel, die zeker een aanschaf waard is, evenals de engelstalige bundel van Sen-Senkov, Anatomical Theater, welke vreemd genoeg al nergens meer te koop lijkt zijn – zeer jammer, want ook dat is een prachtbundel.

Je kunt de bundel hier bij Azulpress bestellen