De terreur van een mening

De ene bundel boven de andere verkiezen, dat is terrorisme. Zo schrijft Huub Beurskens op facebook, en hij maakt mij medeplichtig als een amorele amoralist als ik me niet pijlsnel aan zijn zijde schaar.

Bij deze dan. Het zijn gevoelige tijden. Zo’n criticus met de terreur van zijn mening, die terreur van smaakjes überhaupt. Het deed me denken aan een ander soort terreur, de terreur van het geluk, gesymboliseerd door dat naarstige plantje, het klavertje, dat overal maar zonder enige uitnodiging de kop opsteekt.

Met een plakgehemelte van peperkoek
struin ik door het uit troefkaarten opgetrokken
klaverhuis van oude meesters.

In de verte
een stampede van stierennekken
met vlindernetjes.

In de hemel
knikkebolt de Eter van Oude Krenten
goedkrenterig.

In Zijn goedkrenterig knikken
herklavert de wereld.

Beurskens, ik sta aan je kant. Laten we de wereld herklaveren, laten we het goedkrentige weer de norm maken.

Wat was dat andere woord ook alweer? Smaakgenocide? Enfin, wat mij betreft kunnen er niet genoeg Eliot, Nabokov en Pound vertalingen zijn. En als een of ander monster laat weten dat een moderne bundel meer de moeite waard is dan al dit hoogwaardig lezersveevoer dan trommelen we het klavertje op, als ons kleine Geuzenteken, en de wereld zal zich naar onze deemoed herschikken.

In alle literair geluk van de wereld je toegenegen,

Martinus Hogervorst-Benders

‘Een Hollandse stier, die heel zijn grot met drollen versierd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.